علی

از کجا برایت بگویم

تو درد دل ها را میدانی

بیا برایم درد دل کن

بیا غربتت را برایم بگو

فرض کن چاه ایستاده ام

بگو برایم

بغض فرو خورده ات را بیرون بریز

ای امپراطور خاک نشین

ای شاه بی کلاه

ادم وام دار توست

شب زنده دار کوفه خواب گرفته

تو و مردم هزار رنگ شهر خدعه کجا

رها یشان کن بگذار با دریدگی در صحرا ها ی شهرشان همدیگر را بدرند

بی کسی شان را وقعی ننه

به دیناری تو را میفروشند

کوفه شهر فاحشه های هزار داماد

کوفه شهر رنگارنگ تعهد

شهر پیمان های نیمروزی

شهر دم دمی مزاج های بو الهوس

شهر طوطی یان قفس عادت

شهر جذامی های گرسنه شهر متمولین بر سکه خفته

شهر ....

همین دل من است

علی کاش در رکابت بودم

برایت جان یک تن را میگرفتم

جان کندی

جان کعب الاحبار

جان جاسوسان معاویه

چشم فتنه را یک تنه در میاوردم

افسوس

فرمانده اگر تو باشی باید کام با نیش زخم کوفیان شیرین کرد

نه آنکه تو خود موجب نیش زخم

که

خودشان از سر بی  شرمی مایه نیش زخم

و خود نیز فاعل آن

فدای صورت چاک شمشیر خورده ات

فدای کفشهای وصله زده ات

قربان عبای کهنه ات

علی تاریخ را ورق زدی

با رفتنت دلم را ورق ورق نکن

نباشی

یتیم ها دوباره یتیم میشوند

فقرا تنگ دست

و بیچاره ها از دست خواهند رفت

بیا پدر تاریخ برایمان پدری کن

مادر مان را که گرفتند تو کجا میروی

1. به خدا سوگند، نبی مکرم (ص) مرا در میان امتش جانشین کرد و من پس از وی حجت خدا بر مردم هستم. همانا پذیرش ولایت و امامت من بر ساکنان آسمان ها همان گونه لازم گشته که بر اهل زمین واجب شده است.

فرشتگان از فضایل من سخن می گویند و ذکر مناقب من تسبیح ملائکه است.

ای مردم! از من پیروی کنید که شما را به راه حق می خوانم و به جانب چپ و راست منحرف نشوید که سرانجام آن گمراهی است.

2. منم وصی پیامبر شما، و خلیفه و پیشوای مومنان...

پیروانم را به بهشت رسانم و دشمنانم را به دوزخ افکنم.

منم شمشیر قهر خدا که بر دشمنان خدا فرود آید و سایه لطف و رحمت الهی که بر دوستان خدا گسترده است.

من علی بن ابی طالب فرزند عبدالمطلب و برادر رسول خدا(ص) شوی دخترش فاطمه و پدر حسن و حسین و جانشین او در تمام حالات هستم و دارای همه مناقب و مکارم و رازدار پیغمبرم.

برگرفته از کتاب" خاطرات امیرمومنان(ع)"

ندانسته به جنگ که میرویم

نیزه های مان را برای که پرتاب میکنیم

به شیر های بی دندان میمانیم

به شکارچیان ناشی

راه را گم کرده ایم

دشمن تیر میزند دقیق و کاری

از پا در می آورد ما را با ضربه ای

مثل ماهی شده ایم لیز

غیر قابل گرفتن

سر میخوریم

خدا از دستمان به تنگ آمده

دلم برایش میسوزد

تنهاست

بیکس ترین کسی که ممیشناسم اوست

ولی دم بر نمی آورد

ساکت خدا وار نشسته

کاش مغرور نبودم

کاش کنج عزلتی بود خلوتی

ودلی آکنده از غم

سالها برایش گریه میکردم

نازم میکرد

برایش نی میزدم تا کیف کند

چوپانی بز هایش را میکردم و

عصر ها خسته و مانده برایش

شیر میبردم تا گلویی تازه کند

افسوس

بندگان خوبی نیستیم

میزنیم

میبریم

میخوریم

رحم نمیکنیم

از زمین و زمان هم طلب داریم

خدا شبها برای مان وقتی خوابیده ایم

ناله میزند

بیا  توبه کنیم

بیا عهد مان را بشکنیم از اینطرفی

عهد عهد شکنی که با خدا بسته ایم را  بشکنیم

بیا بنده شو

به خاک بیافتد

آستانش را ببوس

و بگو غلط کردم

سلام

درست هنگام هنگامه که میرسد

دوستت ندارم

درست وقتی بخواهی ناز کنی

سرکش میشوم

چقدر سرکش و چموش

چه بی حیا و بی شرم

از کجا روییده این همه بی نزاکتی

التقاط تا کجا

میکشم عاقبت تو را تا آدم شوم

چرا به من دل بسته ای

رها کن مرا بگذار چونان سگی ولگرد

میان بیابانهای تفدیده گریه کنم و بمیرم

گاه گمان میکردم دوستت دارم

لیک وقتی

دوست داشتنت را دیدم

خجل از خود شدم

محبت را معنی کردی با نیشخند

زیبایت

کشتی مرا

سالها حرف دل را با تو ندارم

چرا که هر وقت دلم گرفت

سر بر زانوی تو

نهادم و زندگی ام را گریه کردم

و تو عاشقانه موهای باد آلودم را با دست

مهربانت شانه کردی

به زیر ذلفت این ماه است و یا رو

به روی ماهت این شبست یا مو

کنی گه صید دل از تیر مژگان

 کنی گه قصد جان با تیغ ابرو

نخواهد دم زدن سحر آفرینی

به پیش چشم جادوی تو جادو

به لب خال تو را دل دید و گفتا

 که جا در شکرستان کرده هندو

نخواهی گر گرفتار کمندم

به دوش افکنده ای بهر چه گیسو

ز بس بار غم جانان گران است

نگردد کوه و با او هم ترازو

قدم مگذاری جز بر دیده ی من

 که جای سرو و باشد لب جو

نخیزد این خرامیدن ز طاووس

نیاید این نگه کردن به آهو

ندارم به قلبم من آرزویی

 جز آنکه ببینم ساقی مهرو

غمت در نهان خانه دل نشیند

 بنازی که لیلی به محمل نشیند

مرنجان دلم را که این مرغ وحشی

ز بامی که برخاست مشکل نشیند