سلام
چه مستهجن اغاز مي شود
و چه جذاب كش داده ميشود
عاقبت حريف ما هم پيدا شد
اين يكي زمينم زد
روزگاري اهل ميخانه و منتظر نيم نگاهي از
جانب حضرت عشق بودم
خوب يادم هست برايش تمام دو سه مثقال
طلاي مادرم را فروختم
برايش سر به صحرا گذاشتم
اما عاقبت ورد دنيا
فريبم داد
كلاه نمدي ام را برداشت
ولي هنوز دورنگي صورت افتاب خورده ام
با سفيدي زير كلاهم
از بين نرفته
دلم گرفته
درست مثل هميشه
امدهام سر بر زانويت بگذارم
حالا ديگر گريه كردن را بلدم
كمتر خودم را با كلمات در مي اندازم
ميخواهم عربده پشيماني سر بدهم
و برايت تا صبح هي هي كنم
بيا ناز شاهانه ات را خوب مي شناسم
بيا گلوي ني ام بد خشكيده
كجا مرا ميگذاري و ميروي
بيا دست بر موي باد خورده ام بكش و
بگو دلم را لرزاندي
شبها زود بيا
تا من هم بگويم
چشم
و دوباره فردا عهد بشكنم
دوستت دارم
دلم برايت تنگ شده
بغضت بد جور گلويم را ميفشارد
و سينه ام ...
اه سينه ام

بيا درد دلم خو كرده با تو
ندوني درد دل اي بيوفا تو
بيا ما سوته دل با تو سپارم
تو دوني با دلم دل دونه با تو

                                    

                                 دو چشمم را تو خون پالا كني تو
                                        كلاه عقلم از سر واكني تو 
                                        اگر ليلي بپرسه حال مجنون 
                                         نظر او را سوي صحرا كني تو

 

                                                                         داد از اين دل كه هرگز ني به كامم
                                                                            داد از اين دل كه ازار مو دادم
                                                                        داد از اين دل كه چون مرغان وحشي
                                                                                دون‌ ناچيده ميگيرند ز دامُم

 

 

                                                                                               اشعار از بابا طاهر عريان